مادر بزرگ چقدر مهربان !

رنگ بوم نقاشی ام از گل های زیبای پیراهنش 

و من بومی از گلهای بهاری 

با عطری بهاری می کشم.

کلید ها  راه خانه  همه را گم کردم 

من به دنبال حافظه خویش می گردم.

   سوار بر قطار می روی 

دستی تکان می دهی 

و  من خوش باور از اینکه بر می گردی 

توی ایستگاه خاکستری گم می شوم 

گویی قطار هم گم می شود 

چرا بر نمی گردی؟

۴۰ کشته 

۷ زخمی 

اعدادی متفاوت 

از این رادیوی قدیمی چه ناله ها برمیخیزد 

صدای ناله کودک 

صدای شیون مادر 

اشک پدر چه بی صداست 

این جا بوی خون 

اینجا بوی درد می دهد 

و ما بوی آزادی را از یاد بردیم 

و من بدون هیچ آگاهی  

از زمان و مردمان دل باختم 

هیچ نمی دانستم 

او یک مسافر بود 

و من معنایش را درک نمی کردم 

چشمهایم را به جاده ها و قدمهایش دوخته بودم 

اما او می رفت 

صدایی از من بر نمی خواست 

مدتی گذشت 

و من دنبال قلبم در میان سینه ام بودم 

اما هیچ نیافتم 

انگار با خودش برده بود 

نفسهایم در میان سینه ام زندانی می شدند 

نفسها می مردند 

من نیز...